مجازی سازی سرور چیست؟

مجازی سازی سرور به منظور پنهان کردن منابع سرور از دید کاربران سرور مورد استفاده قرار می گیرد. مجازی سازی سرور شامل تعداد و هویت سیستم عامل ها، پردازنده ها و سرورهای فیزیکی اختصاصی است.

تعریف مجازی سازی سرور

همانطور که در مبحث مفهوم مجازی سازی سرور در شبکه بیان شد، مجازی سازی سرور فرآیند تقسیم یک سرور فیزیکی به چندین سرور مجازی منحصر به فرد و ایزوله توسط یک برنامه نرم افزاری است. هر سرور مجازی می تواند سیستم عامل مخصوص به خود را به طور مستقل اجرا کند.

مزیت های کلیدی مجازی سازی سرور

• قابلیت دسترسی بیشتر به سرور
• کاهش هزینه های اجرایی
• از بین بردن پیچیدگی سرور
• افزایش عملکرد برنامه
• اجرای سریعتر بار کار

انواع مجازی سازی سرور

1. مجازی سازی کامل

مجازی سازی کامل از یک hypervisor استفاده می کند که نرم افزاری است که به طور مستقیم با فضای دیسک و CPU یک سرور مجازی ارتباط برقرار می کند. نرم افزار hypervisor منابع مربوط به سرور مجازی را مانیتور می کند و هر سرور مجازی را مستقل و بی اطلاع از سرورهای مجازی دیگر نگه می دارد. همچنین منابع سرور فیزیکی را به سرور مجازی صحیحی که برنامه ها را اجرا می کند اختصاص می دهد. بزرگترین محدودیت استفاده از مجازی سازی کامل این است که یک hypervisor دارای نیازهای پردازشی مختص به خود است. این مساله می تواند برنامه ها را کند می کند و بر عملکرد سرور تاثیرگذار است.

2. مجازی سازی پارا

برخلاف مجازی سازی کامل، مجازی سازی پارا کل شبکه در حال کار را به عنوان یک واحد منسجم در نظر می گیرد. از آنجایی که هر سیستم عامل بر روی سرورهای مجازی از سرور مجازی دیگر در مجازی سازی پارا آگاه است، hypervisor نیازی به استفاده از چنین توان پردازشی بالا برای مدیریت سیستم عامل ها ندارد.

3. مجازی سازی در سطح سیستم عامل

برخلاف مجازی سازی کامل و پارا، مجازی سازی در سطح سیستم عامل از یک hypervisor استفاده نمی کند. در عوض، قابلیت مجازی سازی که بخشی از سیستم عامل سرور مجازی است تمامی امور مربوط به یک hypervisor را انجام می دهد. با این حال، تمامی سرورهای مجازی می بایست آن سیستم عامل را در این روش مجازی سازی سرور اجرا کنند.

دلیل مجازی سازی سرور

مجازی سازی سرور روشی مقرون به صرفه برای ارائه خدمات میزبانی وب و بهره گیری موثر از منابع موجود در زیرساخت فناوری اطلاعات است. سرورها بدون وجود مجازی سازی سرور تنها از بخش کوچکی از توان پردازشی خود استفاده می کنند. این منجر به می شود که سرورها در حالت بیکاری واقع شوند چرا که حجم کار تمها به بخشی از سرورهای شبکه اختصاص داده می شود. مراکز داده با وجود سرورهای بدون استفاده بیش از حد شلوغ می شوند که منجر به اتلاف منابع و توان می شود.
مجازی سرور با تقسیم هر سرور فیزیکی به چندین سرور مجازی اجازه می دهد تا هر سرور مجازی به عنوان یک دستگاه فیزیکی یکتا عمل کند. هر سرور مجازی می تواند برنامه ها و سیستم عامل خاص خود را اجرا کند. هر فرآیند سبب افزایش بهره گیری از منابع می شود چرا که هر سرور مجازی به عنوان یک سرور مجازی عمل می کند و ظرفیت هر سرور فیزیکی را افزایش می دهد.

مجازی سازی استوریج (Storage Virtualization)

مجازی سازی استوریج (Storage Virtualization) به چه معنا است؟

مجازی سازی استوریج (Storage Virtualization) فرآیند گروه بندی استوریج فیزیکی از چندین دستگاه فیزیکی استوریج شبکه است به طوری که همانند یک دستگاه استوریج واحد به نظر برسد. این فرآیند شامل خلاصه سازی و پوشش دهی کارکردهای درونی یک دستگاه استوریج از نظر برنامه میزبان (هاست)، سرورهای میزبان یا یک شبکه عمومی است تا برنامه ها و مدیریت مستقل از شبکه ذخیره سازی را تسهیل کند. مجازی سازی استوریج EMC به عنوان استوریج ابری (Cloud Storage) نیز شناخته می شود.

توضیحات وب سایت Techopedia درباره مجازی سازی استوریج

مدیریت استوریج و داده ها دشوار و وقت گیر است. مجازی سازی استوریج با تسهیل امور بک آپ گیری ، آرشیوسازی و بازیابی به حل این مشکل کمک کرده و در زمان صرفه جویی می کند. مجازی سازی استوریج کارکردها را یکپارچه می کند و پیچیدگی واقعی شبکه ذخیره سازی منطقه ای (SAN) را پنهان می سازد.

مجازی سازی استوریج با استفاده از برنامه های نرم افزاری یا دستگاه ها قابل پیاده سازی است. سه دلیل اصلی برای پیاده سازی مجازی سازی استوریج وجود دارد که عبارتند از:

  1. مدیریت بهتر استوریج در محیط ناهمگون فناوری اطلاعات.
  2. دسترسی و تخمین بهتر زمان از کار افتادگی با وجود مدیریت خودکار.
  3. به کارگیری بهتر و مناسب تر استوریج.

ذخیره سازی استوریج به هر سطح از یک SAN قابل اعمال است. تکنیک های مجازی سازی به کارکردهای مختلف استوریج همانند استوریج فیزیکی، گروه های RAID، شماره های واحد منطقی (LUN)، تقسیمات LUN، مناطق ذخیره سازی، volume های منطقی و غیره قابل به کارگیری است.

مدل مجازی سازی استوریج به چهار لایه اصلی تقسیم می شود:

  1. دستگاه های ذخیره سازی
  2. لایه ادغام بلوک
  3. لایه فایل/ رکورد
  4. لایه برنامه

برخی از مزیت های مجازی سازی استوریج شامل مدیریت خودکار، توسعه ظرفیت ذخیره سازی، کاهش زمان در نظارت دستی، آپدیت های آسان و کاهش زمان از کار افتادگی است.